SERWIS INFORMACYJNY:
TROUM + HATI

TROUM + HATI
drones of transcension tour

24.10.2007, Warszawa, Aurora, ul. Dobra 33/35, godz. 20.00,  10 zł, www.aurora.waw.pl
25.10.2007, Katowice, Elektro,  Plac Sejmu Śląskiego, godz. 20.00, 10 zł, www.elektroklub.pl
26.10.2007, Łódź, AOIA, ul. Zachodnia 54, godz. 20.00, 10 zł, www.pozahoryzont.pl, www.aoia.pl
27.10.2007, Toruń, Centrum Kultury Zamek Krzyżacki, ul. Przedzamcze 3, godz. 19.00, 10 zł, www.zamek.torun.pl + after party dj Wiktor Skok, klub eNeRDe, ul. Browarna 6 (after party w cenie biletu na koncert!), www.enerde.wikidot.com
28.10.2007, Poznań, Piwnica 21, ul. Wielka 21,  godz. 19.00, 10 zł, www.piwnica21.pl, www.myspace.com/piwnica21


Grupy będą promować swoje nowe wydawnictwa płytowe:
TROUM - AIWS, Transgredient Records, CD, 2007
HATI - Works for Scrap Metal, Eter, CD, 2007
HATI - Recycled Magick Drones, Drone Records, 7" winyl, 2007

TROUM to niemiecki duet bardzo zasłużony na światowej scenie post-industrial-drone-music. Zespół powstał Bremie w 1997 r. Obaj członkowie zespołu „Glit(s)cH” i „Baraka[H]” byli aktywni wcześniej jako muzycy wpływowego w nurcie ambient industrial zespołu MAEROR TRI, który istniał w latach 1988 – 1996. Wizje dźwiękowe TROUM ukształtowały się pod wpływem takich gatunków muzycznych jak industrial, minimal oraz drone-music. Obaj muzycy używają wielu instrumentów: gitar, akordeonu, bałałajki, fletu, harmonijki, gongów, nagrań terenowych, taśm, głosów i wielu znalezionych obiektów dźwiękowych. W oryginalny sposób tworzą wielopłaszczyznową i pełną wyjątkowej atmosfery muzykę, którą określają jako dreaming-muzak. Grupa TROUM z założenia nie pracuje z syntezatorami, samplerami czy komputerowymi źródłami dźwięku. Duet występował w Niemczech, Belgii, Holandii, Francji, Polsce, Rosji, Anglii, Irlandii, Finlandii, USA i Kanadzie. Stefan Knappe („Baraka[H]”) jest założycielem i szefem wytwórni płyt analogowych Drone Records, która od ponad 15 lat wydaje single winylowe z muzyką artystów z całego świata.
www.myspace.com/troum
www.troum.com

HATI tworzy muzykę opartą na brzmieniu instrumentów akustycznych – tradycyjnych  lub zbudowanych własnoręcznie  oraz  urządzeń elektronicznych -  łączącą w sobie zainteresowania współczesną muzyką improwizowaną i akustyczną oraz rytualną  i medytacyjną.  Zespół powstał w 2001 r. w Toruniu, kiedy to dwaj artyści dźwięku Rafał Iwański i Dariusz Wojtaś zdecydowali się na realizację nowej drogi poszukiwań, opierając się na wieloletnich doświadczeniach z psychodeliczną muzyką rockową  i  elektroakustycznym industrialem. HATI oprócz dźwięków wydobywanych na rozbudowanym zestawie instrumentów akustycznych  z różnych stron świata – takich jak m.in. gongi syjamskie i chińskie, ligawki podlaskie, klarnety arabskie - używa wielu  obiektów  recyklingowych  z metalu, plastiku i drewna . To co ma do przedstawienia HATI,  muzycy sami określają jako trance-gong-drone-musick. Dotychczas zagrali ponad 80 koncertów i wydali kilka płyt świetnie przyjętych przez prasę i słuchaczy, zarówno w Polsce jak i w Europie. Grupa występuje obecnie w składzie: Rafał SABON Kołacki, Dariusz SATIOW Wojtaś, Rafał X NAVI Iwański.
www.myspace.com/hatitah
www.hati.info

Finisarz Triennale, Stealpot – koncert

STEALPOT NA ŻYWO !
Rondo Sztuki, Katowice

trąbka, klawisze, elektronika - Szymon 'Stealpot' Folwarczny
wokal, klawisze - Anna Ruttar
flet - Gosia Warszawska
Perkusja - Piotr Czyja
Bas - Jarosław Januszewicz
Gitara - Robert Zając
elektronika, przeszkadzajki, gramofony, samplery - SHW
VJ - SenioLA

wstęp wolny

Start: 19:00, 20 września, "Rondo Sztuki", Katowice

Wielopoziomowa, nowoczesna muzyka z duszą z pogranicza elektroniki, nowego jazzu i dubu. Jeśli zmieszamy jazz, improwizację, ambitny pop, trip-hop, masę instrumentalnej muzyki i przyjemny dla ucha wokal, wyjdzie nam niezła nuta. Jeśli do tego dorzucimy jeszcze ciekawe aranżacje i koncept dla żywego instrumentarium oraz nieprzeciętny talent osoby koordynującej to wszystko – otrzymamy... Stealpot.

SCORN W POLSCE!

ODA FIRLEJ i CSW Zamek Ujazdowski z a p r a s z a j ą :

SCORN w Polsce 12/13.10
(wizuale MONOSCOPE)

12.10.2007
WROCŁAW - FIRLEJ
Ul. Grabiszyńska 56
www.firlej.wroc.pl

Start: godz. 20.00

Bilety:
25 pln (przedsprzedaż)
35 pln w dniu koncertu

Przedsprzedaż: www.shortcut.pl
Wrocław Shortcut, ul. Grabiszyńska 56
Warszawa Traffic Club, ul. Bracka 25


13.10.2007
WARSZAWA CSW – Zamek Ujazdowski
Al. Ujazdowskie 6
www.csw.art.pl

Start: godz. 20.00

Bilety:
25 pln przedsprzedaż do 1.10 
35 pln przedsprzedaż do 12.10
40 pln w dniu koncertu

Przedsprzedaż: www.shortcut.pl
Warszawa Traffic Club, ul. Bracka 25
Księgarnia Spis Treści (CSW – Zamek Ujazdowski)

SCORN (UK)

Scorn w Polsce poraz drugi tuż po wydaniu nowego, pierwszego od siedmiu lat studyjnego materiału.
Scorn to Mick Harris - legendarny muzyk, znany z gry w Napalm Death, Painkiller, Lull, Murder Ballads, Divination, Praxis, oraz współpracy z artystami takimi jak: Bill Laswell, John Zorn, Martin Atkins, DJ Spooky, Toshinori Kondo, Steven Wilson/Bass Communion, Sutekh, Eraldo Bernocchi, Neil Harvey i inni.
Powstały przed piętnastu laty z inicjatywy Harrisa SCORN to nieustannie ewoluujący projekt, który przedefiniował, bądź posunął do ekstremalnie indywidualnych granic pojęcia dubu, hip hopu i drum'n'bassu. Choć na przestrzeni lat utożsamiano Scorn z tak różnymi stylistykami jak industrial, ambient dub, czy abstract hip hop od początku istnienia projektu podstawą jego brzmienia były hipnotycznie pulsujące zapętlone beaty, oraz potężne i bardzo niskie basy uzupełniane intrygującymi samplami o minimalno-darkambientowym rodowodzie. Każda z kolejnych kilkunastu płyt Scorn była wyzwaniem dla słuchaczy i nie szczędzacej pochwał prasy muzycznej, niezależnie od tego czy adresowanej do publiczności awangardowej, klubowej, czy metalowej. W pierwszej połowie lat 90tych skład Scorna współtworzył basista Nick Bullen, a uzupełniali m.in Justin Broadrick (Godflesh, Techno Animal) i James Plotkin (OLD, Phantomsmasher). Od przeszło dziesięciu lat Mick Harris kontynuuje swoje postindustrialno-abstract elektroniczne poszukiwania samotnie.
Urodzony przed 39-iu laty w Birmingham Michael John Harris to człowiek - instytucja, artysta hiperaktywny, kompozytor, perkusista, producent, remikser, w latach 90 twórca labelu Possible Records. Harris to muzyczny ekstremista przesuwający bądź łamiący bariery w muzyce, wytyczający nowe ścieżki i pola działania licznym naśladowcom i epigonom. Jego muzyczna droga to historia zdumiewająco bezkompromisowych posunięć, które nie przyniosły mu nigdy prawdziwej sławy ani pieniędzy, za to przyczyniły się do rozwoju współczesnej muzyki w stopniu trudnym do przecenienia. W latach 80-tych jeszcze jako perkusista kultowego NAPALM DEATH wyznaczał biegun ekstremy i szaleństwa w muzyce rockowej, by kilka lat później z towarzyszeniem legendarnych przedstawicieli nowojorskiej awangardy Johna Zorna i Billa Laswella w słynnym PAINKILLER powtórzyć ów wyczyn w kategorii muzyki improwizowanej i free jazzu. Lata 90-te przyniosły eksploracje nowych brzmień z formacją SCORN, która zdefiniowała pojęcie "ambient dub" antycypując nadejście trip-hopu. Ubiegła dekada to także fascynacja Harrisa rodzącą się undergroundową sceną drum'n'bass oraz odejście w kierunku testowania granic ciszy w muzyce przy pomocy projektów poruszających się w rejonach minimalizmu i izolacjonizmu (m.in LULL). Lista projektów i stylistyk w jakich porusza się Harris przyprawia o zawrót głowy. Jego niezliczone kolaboracje i eksperymenty z muzykami z tak róznych kręgów jak ambient, free i avant jazz, grindcore, industrial, noise, drum`n`bass, czy breakbeat zbudowały liczne ponadgatunkowe pomosty, oraz dyskografię, która liczy blisko 200 płyt. Ostatnimi czasy Mick Harris powrócił do grania na bębnach wraz z formacją BLACK ENGINE dowodzoną przez Eraldo Bernocchi'ego. Przygotowuje się także intensywnie do powrotu grupy PAINKILLER w oryginalnym składzie. Wiosna 2007 przyniesie nam nowy, od dawna oczekiwany krążek Scorn zatytułowany „Stealth” (Ohm Resistance). Kilka dni później Mick Harris odwiedzi po raz drugi Polskę grając we Wrocławiu (Firlej) oraz Warszawie (CSW Zamek Ujazdowski).

Więcej:
www.myspace.com/mjhscorn
www.mickharris.net - oficjalna strona Micka Harrisa
www.mickharris.net/discography/ - pełna dyskografia Micka Harrisa
www.scorn.vivo.pl - prezentacja dźwiekowa płyty "List Of Takers"
www.taboo.art.pl/view.php?ident=141 - bardzo obszerna biografia Harrisa autorstwa Leszka Żabińskiego


MONOSCOPE –  Michał Fiedorowicz

Michał Fiedorowicz alias Monoscope, młody twórca video-artu i multimediów, znany przede wszystkim z wizualizacji poprzedniej trasy Scorna w Polsce oraz wideoklipów dla Amira Baghiri i duetu Aabzu.
Studiuje na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, współtworzy internetowy magazyn GAZ-ETA. Odpowiedzialny za oprawę wizualną kilku projektów audio-video (Lewel, Banabila). Na koncie ma udział w festiwalach takich jak: Interferenz (Vienna, Austria), ZdaErzenia (Lublin), IN-DUST/NOMAD (Graz, Austria), MPM Ambient 2005 (Gorlice), występy w CSW Łaźnia (Gdańsk), Bunkier Sztuki (Kraków), Galeria Arsenał (Dni Sztuki Współczesnej 2005, Białystok). W październiku 2005 odbyła się jego wspólna trasa koncertowa po Polsce z projektem Micka Harrisa - SCORN. Od tej pory jest stałym współpracownikiem Micka Harrisa.
www.monoscope.net

Celebracja 95. urodzin Johna Cage'a

8/9/2007, start godz. 19.00
Pracownia Kultury Miejskiej
Browar we Wrzeszczu, ul. Kilinskiego 1, Gdansk
www.kulturamiejska.pl
wstep wolny

Johna Cage'a komentuja:
----------------------------------------------------------------------
-Daniel Muzyczuk: prelekcja "Utopia Johna Cage'a"

-Krzysztof Topolski: "Amplificador 0.1" - przechadzka
dzwiekowakowa wokol Browaru

-Adam Witkowski: video "100 kilo ziemniaków na perkusje", 2006,
 Galeria KRONIKA w Bytomiu, prace wizualne

-Kuba Bielawski: "Przeludnienie i Sztuka. Dzwiek a niedosyt"

-dj arszyn : cage mix +

-Dokumenty filmowe o Johnie Cage' u i krakowskiej grupie artystycznej MW2

MERZBOW W POLSCE!

Z największą przyjemnością informujemy, iż kolejną gwiazdą tegorocznego VI
WROCŁAW INDUSTRIAL FESTIVAL bedzie Masami Akita czyli legendarny MERZBOW,
który wystapi 10.11.2007 w Sali Gotyckiej przy ul Purkyniego 1.

w tym momencie line up festivalu  wygląda następująco :
TUXEDOMOON (usa)
MERZBOW (jap)

SIGILLUM S (it)
ORDO ROSARIUS EQUILIBRIO (se)
SONAR (be)
INSEKT (be)
VOLCANO THE BEAR (uk)
BAD SECTOR (ita)
T.A.C. (it)
KLANGSTABIL (de)
APOPTOSE (de)
JOB KARMA (pl)
POST SCRIPTVM (usa)
ONIROT (ita)
HATED BRUIT KOLLEKTIV (pl)
HATI  100% RECYCLED SOUND INSTALLATION (pl)
VILGOĆ (PL)
OPENING PERFORMANCE ORCHESTRA (CZ)

Szczególowe informacje  o tym kto dokładnie  kiedy wystąpi oraz info o
biletach a także wystawach i pokazach - już wkrótce na naszej stronie
www.industrialart.eu/festival ..... w tym momencie dopinane są ostatnie
detale....

DEPRESJA 2007

Już w najbliższy piątek i sobotę w Ciechocinku [Kino Zdrój] odbędzie się trzecia edycja festiwalu DEPRESJA.

Program:

PT 31.8/start 16:00

Kamila Chomicz - projekcja
Anna Jędrzejczak-Skutnik - projekcja
Maya Deren - projekcja
Pchełki - koncert
Pure/Dekam - projekcja
Lewel - koncert
Tribute to Scorn/36 Fluxus Films - koncert/projekcja


SOB 1.9/start 16:00

Robert Breer - projekcja
Tadanori Yokoo - projekcja
Walerian Borowczyk - projekcja
The Black Tapes - koncert
3 Moon Boys - koncert
Elvis Deluxe - koncert


PT 31.8 - SOB 1.9

wizualizacje:
Monografik
Monoscope

galeria - fotografia:
Natalia Miedziak
Krzysztof Gałązka
Wiktor Kozłowski
Piotr Komosiński

galeria - terminale:
Simson (Maciej Simiński) - komiks
Abirato (Daniel Gadziemski) - grafika

merchandise:
Eter Distro




----

31 sierpnia i 1 września odbędzie się kolejna, trzecia edycja festiwalu „Depresja”. W ramach systematycznie wzbogacanej formuły imprezy w tym roku w programie obok muzyki, filmu i fotografii pojawi się grafika i komiks. Pokazy filmowe obejmą nurt offowy – miniatury Kamili Chomicz i Anny Jędrzejczak-Skutnik – oraz eksperyment i animację autorstwa tak wybitnych artystów jak Maya Deren, Robert Breer, Tadanori Yokoo i Walerian Borowczyk. Dzięki uprzejmości Kena Friedmana zostanie wyświetlony cykl „37 Fluxus Films”, zawierający miniatury m.in. Roberta Wattsa, Johna Cale’a i Yoko Ono. Zostanie też zaprezentowana audiowizualna instalacja „Reqoil/Displaced/Peaceoff” autorstwa duetu Pure/Dekam.
Pokazom będą towarzyszyły koncerty zespołów Pchełki, Lewel, The Black Tapes, 3 Moon Boys oraz Elvis Deluxe, oferujące jak zwykle niemałą rozpiętość gatunkową – od jazzu i trip hopu, przez elektronikę i post-rock do indie i stoner rocka. Występy wzbogacą wizualizacjami Monografik i Monoscope. Dodatkową atrakcją będzie set w wykonaniu członków formacji Lewel, promujący nową płytę Scorn, której premiera planowana jest na jesień tego roku.
Oprócz muzyki i pokazów filmowych przez cały czas trwania festiwalu czynna będzie galeria. Obok fotografii Natalii Miedziak, Krzysztofa Gałązki, Wiktora Kozłowskiego i Piotra Komosińskiego, zostaną zaprezentowane grafiki Daniela Gadziemskiego i prace twórcy komiksów – Macieja Simińskiego.
Organizatorem „Depresji” jest wytwórnia Moloch Records, przy współpracy MCK i Urzędu Miasta. Imprezę wspierają również finansowo lokalni przedsiębiorcy.


Kamila Chomicz, Anna Jędrzejczak-Skutnik
Kamila Chomicz tworzy obrazy filmowe, zazwyczaj inspirowane tańcem. Przy swoich projektach współpracuje z całą rzeszą tancerek, tancerzy, muzyków i fotografów. Jej filmy prezentowane były na licznych przeglądach i festiwalach, m.in.: Festiwalu Kino Tańca Łódź 2005, Ogólnopolskim Festiwalu Tańca Współczesnego PolemiQi, Sopot Film Festiwal 2006, Festiwalu Teatru Ruchu i Pantomimy Puerto Rico 2007.
Anna Jędrzejczak-Skutnik wspólnie z Mateuszem Skutnikiem reżyseruje eksperymentalne krótkie formy, nie tylko o tematyce tanecznej, choć z reguły motywem przewodnim jest ruch. Tworzywem jest dla niej szeroki wachlarz środków od tanecznych układów choreograficznych po przedmioty codziennego użytku filmowane w niecodziennych warunkach. W kręgu jej zainteresowań jest też komiks.


Maya Deren
Czołowa przedstawicielka amerykańskiej awangardy, teoretyk, fotograf, choreograf, tancerka, poetka i pisarka, urodzona w Kijowie w 1917 roku jako Eleonora Derenkowsky. W 1922 wraz z rodziną przeniosła się do Syracuse.
Na początku lat '40 Deren kupiła używaną kamerę Bolex 16 mm, którą w 1943 roku nakręciła swój pierwszy i najbardziej znany film „Meshes of the Afternoon”, współpracując z drugim mężem - Alexandrem Hackenschmiedem (idąc za radą ojca Deren, zmienił nazwisko na Hammid), znanym fotografikiem i operatorem czeskiego pochodzenia (pierwotnie niemy, bezdialogowy film został opatrzony oprawą muzyczną przez trzeciego męża Deren Teiji Ito 16 lat później). W tym samym roku przyjęła imię Maya. Rozpoczęła też wraz z Marcelem Duchampem pracę nad nigdy niedokończonym filmem „The Witches' Cradle”. W tym czasie w kręgu jej przyjaciół byli oprócz Duchampa m.in. André Breton, John Cage i Anaïs Nin. Deren sama rozprowadzała swoje filmy i promowała je w ramach wykładów (teorii filmu) i pokazów w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i na Kubie. Sama też pisała scenariusze, reżyserowała i zajmowała się montażem, niejednokrotnie również w nich występując.

W latach '40 i '50 Deren konsekwentnie atakowała Hollywood za zmonopolizowanie amerykańskiego kina pod względem artystycznym, politycznym i ekonomicznym, nazywając standardy i praktyki tamtejszego przemysłu filmowego głównymi przeszkodami na drodze do określenia i rozwoju kina jako twórczej formy sztuki. Dzięki dotacji Guggenheima odbyła podróż na Haiti, gdzie nie tylko sfilmowała, ale też uczestniczyła w wielogodzinnych rytuałach voodoo. Ostateczny upust swojej fascynacji dała stając się wyznawczynią tej religii.
Deren zmarła w 1961 roku, w wieku 44 lat. Przyczyną był wylew krwi do mózgu spowodowany skrajnym niedożywieniem i systematycznym zażywaniem amfetaminy i środków nasennych praktycznie od momentu rozpoczęcia pracy dla choreograf Katherine Dunham w 1941 roku. Prochy artystki zostały rozrzucone w Japonii, na stokach Fuji. Podczas festiwalu zostaną pokazane dwa filmy Mayi Deren – „The Very Eye of Night” oraz „Meditation On Violence”.


Pure/Dekam
Pure czyli Peter Votava prowadzi swoją wiedeńską wytwórnię D0C, wydaje własne albumy m.in. dla Mego, Staalplaat i Praxis. Johnny Dekam jest uznanym nowojorskim twórcą video art, członkiem projektu DYAD oraz założycielem VIDVOX – dostawcy oprogramowania dla vj-ów. Będąca owocem ich współpracy audiowizualna instalacja „Reqoil/Displaced/Peaceoff” została zarejestrowana w czerwcu 2003 roku w Ecole des Beaux Arts Rennes, przy współpracy z MEETING.


36 Fluxus Films
Pierwszy pokaz Fluxus miał miejsce w nowojorskiej AG Gallery w 1961 roku z inicjatywy George'a Maciunasa, zainspirowanego dokonaniami Johna Cage'a. Początki działania grupy zrzeszonej pod szyldem Fluxus (Maciunas poznał ich przez poetę Jacksona Mac Lowa w 1960 roku) sięgają 1957 roku, kiedy Cage rozpoczynał cykl zajęć z Kompozycji Eksperymentalnej w nowojorskiej New School for Social Research. Wielu jego studentów zorientowanych na media inne niż muzyka, m.in. Mac Low, Al Hansen, George Brecht, Dick Higgins oraz nieoficjalnie uczestniczący w wykładach Marcel Duchamp i Alan Kaprow było kluczowymi postaciami dla późniejszego powstania i rozwoju tej globalnej sieci artystów i kompozytorów, która swoją aktywnością poza Stanami Zjednoczonymi objęła Europę (przede wszystkim Niemcy) i Japonię.
Fluxus promował prostotę i estetykę DIY. Czerpał też z tradycji Dada i Futuryzmu, pozostając w opozycji do komercjalizacji sztuki, jednocześnie jednak wzbogacając te tendencje o niezwykle zróżnicowany wpływ źródeł obejmujących m.in. nauki ścisłe i filozofię Zen oraz o aspiracje mierzące w twórcze połączenie sztuki z życiem codziennym.

Jako tworzywa artyści grupy wykorzystywali jakiekolwiek akurat dostępne materiały, przetwarzając je we własnym zakresie lub angażując do tego procesu współtwórców. Zebrane i zmontowane przez Maciunasa w formie jednego dokumentu miniatury powstały w latach 1962-70 i były wyświetlane jako w ramach pokazów i happeningów nowojorskiej awangardy. Ich  autorami są Nam June Paik, Dick Higgins, George Maciunas, Chieko Shiomi, John Cavanaugh, James Riddle, Yoko Ono, George Brecht, Robert Watts, Pieter Vanderbiek, Joe Jones, Eric Anderson, Jeff Perkins, Wolf Vostell, Albert Fine, George Landow, Paul Sharits, John Cale, Peter Kennedy, Mike Parr i Ben Vautier.


Robert Breer
Urodzony w 1926 roku w Detroit, karierę artystyczną rozpoczął ponad 50 lat temu. Mieszkając w Paryżu rejestrował przy pomocy Bolexa 16mm swoje pierwsze filmy w technice stop motion, w oparciu w własne abstrakcyjne obrazy. Pod wpływem fascynacji mechaniką studiował inżynierię w Stanford a na polu artystycznym  rozpoczął eksperymenty z animacją, wykorzystując tzw flip books i standardowe 4- i 6-calowe karty. Tej technice pozostał wierny do dzisiaj.
Na przestrzeni lat twórczość Breera podlegała wpływom kolejnych trendów w sztuce nowoczesnej, począwszy od konstruktywistów, przez Bauhaus, Dada, do kubizmu  w kinematografii, który obdarzył szczególnym uwielbieniem. W jego filmie „Recreation”, który w 1956 roku pokazał Allenowi Ginsbergowi, można doszukać się nawet odniesień do muzyki i poezji beatników.
Współpracując i przyjaźniąc się z twórcami nowojorskiej i europejskiej sceny eksperymentalnej, wśród których byli Claes Oldenburg, Jean Tinguely, Charlotte  Mormon, Nam June Paik i Stockhausen, drogą kolejnych eksperymentów wypracował formułę odnoszącą się do metody twórczej stosowanej przez Paula Klee, łącząc ją z poczuciem humoru charakterystycznym dla kreskówek Texa Avery. W latach '70 zaadaptował też na swoje potrzeby technikę animacji z użyciem rotoskopu, wynalezioną przez Maxa Fleischera w 1916 roku i do dzisiaj stosowaną przez komercyjne studia.

Tworząc kolejne animacje, Breer często odwzorowywał lokalny krajobraz i używał obiektów z najbliższego otoczenia, komponując sekwencje oparte m.in. na przetworzonych fotografiach polaroidowych i stosując montaż wierny zasadzie strumienia świadomości. W latach '80 poświęcił się również nurtowi, który sam określał mianem „dziecięcej animacji”, jednocześnie pozostając wiernym stosowaniu najwcześniejszych zdobyczy technicznych w dziedzinie kinematografii.
Breer odnalazł magiczną formułę w czerpaniu inspiracji z samego źródła, zarania kinematografii i nieustannym demonstrowaniu kolejnym pokoleniom mającym styczność z jego dziełami, jak niepowtarzalnym doświadczeniem jest obcowanie z takim ocalonym od zapomnienia technicznycm i artystycznym dorobkiem całych dekad pierwotnych zmagań z materią ruchomych obrazów. W ramach przeglądu jego filmów, który będzie można zobaczyć na „Depresji”, pokazane zostaną „A Man and His Dog Out for Air”, „69”, „Fuji”, „LMNO” i „Swiss Army Knife with Rats and Pigeons”.


Tadanori Yokoo
Jeden z najbardziej uznanych i rozpoznawalnych japońskich projektantów-grafików. Urodził się w 1936 roku w Hyogo. Karierę rozpoczął jako projektant sceniczny dla awangardowych teatrów w Tokyo. Sam twierdzi, że największy wpływ na jego styl mieli Akira Kurosawa i Yukio Mishima, aczkolwiek jego wczesny dorobek wyraźnie odwołuje się do artystów Push Pin Studio (w szczególności Miltona Glasera i Seymoura Chwasta). Pod koniec lat ’60 zainteresował się mistycyzmem i psychodelią. Te fascynacje pogłębiła podróż do Indii. Mimo estetyki głęboko osadzonej w popkulturze lat ’60, dzięki której zyskał przydomek „japońskiego Warhola” i dorobił się porównań do hołdującego psychodelii plakacisty Petera Maxa, jego oryginalność – osiągnięta przede wszystkim przez odwołania w procesie tworzenia do elementów autobiograficznych i przebogatą kompozycję.



W 1968 roku jego prace pojawiły się na wystawie „Word & Image” w nowojorskim Museum of Modern Art. 4 lata później miał już tam wystawę autorską. W 1981 roku niespodziewanie porzucił działalność komercyjną na rzecz malarstwa, którym zajmuje się do dzisiaj, pojawiając się na niezliczonych wystawach na całym świecie. W dalszym ciągu i z nieustającym powodzeniem projektuje grafikę. Na „Depresji” zostaną pokazane 3 animacje Tadanori Yokoo: „Tokuten Eizou Anthology No.1” i „Kiss Kiss Kiss” z 1964 roku oraz nakręcona rok później „Kachi Kachi Yama”.

Walerian Borowczyk
Urodzony w Kwilczu k/Poznania, reżyser i scenarzysta, ale także artysta plastyk, pisarz i scenograf. Kręcił zarówno filmy fabularne, jak i animowane, krótko- jak i pełnometrażowe. Studiował na krakowskiej ASP. Karierę artystyczną rozpoczynał jako plakacista i autor satyrycznych grafik dla „Szpilek”. W 1957 roku, we
współpracy z Janem Lenicą, zrealizował animowany film „Był sobie raz”, który zdobył sobie spore uznanie na całym świecie. Nakręcił takich filmów jeszcze kilka (w tym „Dom” i „Pan Głowa” wspólnie z Lenicą oraz „Les Astronautes” z Chrisem Markerem), z czego samodzielnie jeden – „Szkoła”, po czym wyjechał na stałe do Francji. Od 1959 mieszkał poza granicami kraju.
Za najważniejsze dzieła w jego dorobku powstałe w latach ‘60 uznawane są „Jeux des Anges” (1964) i nakręcony techniką stop motion „Renaissance” (1963), który później inspirował m.in. braci Quay, Burtona i Lyncha. W 1967 roku wyreżyserował swoją pierwszą pełnometrażową animację – „Théâtre de Monsieur & Madame Kabal: un film dessiné pour les adultes”. Jest najlepiej kojarzony z tak zwanym artystycznym kinem erotycznym. Laureat wielu nagród, zarówno za twórczość plastyczną i filmową, jak i honorowych odznaczeń: Złotego Medalu Prezydenta Włoch i nagrody Maxa Ernsta za całokształt twórczości w dziedzinie filmu animowanego. Jeden z czołowych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu z czasów jej największej świetności, i wreszcie - pisarz, twórca znanego zbioru opowiadań „Anatomia diabła” (1992).

Erotyka zawsze leżała w centrum artystycznych zainteresowań Borowczyka. Najsłynniejsze z jego fabularnych filmów pełnometrażowych są „Dzieje grzechu” z 1975 i pochodząca z tego samego roku „Bestia” (która polską premierę miała dopiero w 1992). Nakręcone w 1974 roku „Opowieści niemoralne” wywołały skandal i zostały we Francji zakazane. Borowczyk adaptował dla potrzeb swoich filmów klasykę literatury, jak „Mazepa” Słowackiego („Blanche”, 1971), „Przechadzki po Rzymie” Stendhala („Za murami klasztoru”, 1977) czy „Doktor Jekyll i Mr Hyde” Stevensona („Dr Jekyll i kobiety”, 1982).
Jego bezkompromisowość w podejściu do tematów powszechnie uznawanych za obsceniczne sprawiła, że mimo imponującego dorobku kilkudziesięciu filmów przekraczających z reguły granice gatunkowe, nigdy nie zyskał jednoznacznego uznania ze strony krytyki. Umiarkowanie pocieszający jest w tym kontekście fakt, że taki status stawiał go na równi z twórcami pokroju Buñuela and Fassbindera, którzy doświadczali podobnego niezrozumienia dla swoich obsesji. Borowczyk zmarł w wieku 82 lat w podparyskim szpitalu, w wyniku komplikacji związanych z chorobą serca.
Paradoksalnie dopiero po śmierci jego najwartościowsze dzieła zaczynają być dostępne szerokiej publiczności. Niewielkie grono sympatyków miało do tej pory okazję zetknąć się z malarstwem Borowczyka, który cieszył się przez długi czas sławą błyskotliwego surrealisty. W ramach „odkurzania” nieznanych dzieł Borowczyka, uznawanego za szalonego geniusza, acz za życia nigdy należycie nie docenionego, The Annecy Museum we Francji zaprezentowało wystawę „Walerian Borowczyk, the Orchestrating Angel” obejmującą szeroki zakres twórczości artysty, od animacji do akwarel i kolaży. Festiwalowy pokaz jego krótkich metraży obejmie animacje „Dom” i „Les Astronautes” oraz dokument „L’Amour Monstre de Tous les Temps”.


Pchełki
Lokalny zespół, który już zdążył zdobyć duże grono fanów, dużo koncertuje, systematycznie wzbogaca swój repertuar i arsenał brzmieniowy. Z coraz większą swobodą porusza się w estetyce trip-hopu i jazzu. Do artystów, którzy wywarli na nich największy wpływ zaliczają m.in. Björk, Sigur Rós, Mogwai, Massive Attack, Portishead, The Cinematic Orchestra, Milesa Davisa, Jaco Pastoriusa, Nilsa Pettera Molvaera, Jana Garbarka, Leszka Możdżera i Mum. Pchełki to Marta Rogalska - wokal i flet poprzeczny, Paweł Rychert - klawisze i elektronika oraz Krzysztof Rogalski - bas.


Lewel
Jak głosi recenzja jednego z występów, „Lewel miesza zgiełk ulicznego ruchu z pracą hal fabrycznych, a łoskot pneumatycznych młotów z biciem wrażliwych serc”. Istotnie jest to przedsięwzięcie wysokich lotów. Lewel zalicza się do bardzo nielicznego grona projektów w sposób kreatywny i efektowny drążących formułę eksperymentalnej elektroniki.
Dźwięki charakterystyczne dla swego czasu eksplodującej pomysłami na tym polu wytwórni Warp, grupa umiejętnie zestawia z dark ambientową przestrzenią i dodaje do tego „żywy” bas. W postindustrialny charakter całości wpisują się wizualizacje generowane przez Monoscope'a.

Tribute to Scorn
Na „Depresji”, poza swoim materiałem, Lewel zagra tribute set promujący nowy album Scorn - projektu Micka Harrisa, człowieka-instytucji, twórcy i współtwórcy niezliczonych projektów (m.in. Lull, Quoit, Painkiller, Matera, Murder Ballads, Trace Decay), który karierę zaczynał od grania na perkusji w Napalm Death, Doom i Extreme Noise Terror, aby od początku lat '90 poświęcić się przełamywaniu barier i schematów w rejonach elektroniki spod znaku dub, drum'n'bass i ambient, w istocie wyprzedzając o kilka lat globalne trendy promujące trip-hop i dubstep.

Brzmienie flagowego projektu - Scorn - ewoluowało od okołoindustrialnych eksperymentów do charakterystycznego minimal beat eksponującego skrajnie niskie częstotliwości. Nowa płyta „Stealth”, którą Mick Harris będzie promował również październikowymi koncertami w Polsce, ukaże się pod szyldem Resist, nowojorskiego sublabela OHM Resistance.


The Black Tapes
Indie rock z Warszawy o niezwykle wysokim współczynniku przebojowości. Dość niecodzienne jak na polskie warunki inspiracje, wśród których pobrzmiewają też echa Amphetamine Reptile, prowadzą przez szerokie grono zasłużonych dla gitarowego grania ekip w rodzaju Mudhoney, Chokebore, Fugazi, Refused a nawet jeszcze dalej – The Clash, Joy Division, The Hives i The International Noise Conspiracy. Osadzone w takich tradycjach granie siłą rzeczy jest zadziorne, surowe i obfitujące w przebojowe kawałki, przy których nie sposób stać w miejscu.
Wieść gminna niesie, że pomysł na zespół zrodził się w hałasie nocnych wypraw do warszawskiego alternatywnego zagłębia klubowego na Dobrej, wśród alkoholowych przygód i nihilistycznych refleksji czwórki przyjaciół, którym brakowało solidnego punkowego zespołu. Związani od lat z undergroundowym rockiem, w październiku 2006 r. postanowili spróbować wyrzucić z siebie kilka prostych garażowych dźwięków. W składzie z tak dużym doświadczeniem muzycznym, scenicznym obyciem i potencjałem twórczym nie mogło to być trudne. The Black Tapes stało się dla nich niejako podróżą do swoich własnych korzeni i odwołaniem do najmniej skrępowanej formy muzycznego buntu.
The Black Tapes to: Risky Dave - perkusja, Sven - bass, Tolly - gitara i Hubbs – śpiew. Na „Depresji” będą promować swój fonograficzny debiut – „Black City”.


3 Moon Boys
Bydgoski zespół powstały z połączenia sił muzyków Charlie Sleeps i 5 Strony Świata (Wojtka Kotwickiego, Piotra Michalskiego, Marcina Karnowskiego i Radka Maciejewskiego, udzielającego się również w George Dorn Screams) jest idealną propozycją dla miłośników Slint, Tortoise, Mogwai czy Radiohead.

Brzmieniowo ich formuła mieści się w kategorii post-rocka, oferując nastrojowe, często transowe kompozycje przeplatane noise'owymi partiami, ozdobione elektroniką. Wyraźnie dominująca sekcja rytmiczna nasuwa skojarzenia z nurtem charakterystycznym dla formacji spod znaku Touch & Go. Grupa ma już na koncie 3 bardzo dobrze przyjęte wydawnictwa: „3moonboys”, „Only Music Can Save Us” i „This Is Not 3moonboys”, na których konsekwentnie i bez kompromisów pozostają wierni swojej – zdecydowanie interesującej i dalekiej od banału – wizji muzyki.


Elvis Deluxe
W 2002 roku czterech wieloletnich przyjaciół (a po części i krewnych), uwikłanych od lat w różne zespoły (najczęściej HC i post HC/rockowe takie jak Coalition, Ahimsa czy Afraid of That Day) postanowiło pograć razem muzykę, dla której od lat żywili ogromne uwielbienie i pasję: tkwiący korzeniami w latach ‘70 stoner rock. Nie trzeba było czekać długo, aby zobaczyć ich pierwsze koncerty i usłyszeć demo, które nagrali po niespełna roku istnienia. Rzeczone demo jak i liczne koncerty przysparzały Elvis Deluxe coraz większej ilości fanów, rekrutujących się z najróżniejszych zakątków muzyki niezależnej. Przełamując wszelkie bariery zespól obecny był na wszelkiego rodzaju imprezach undergroundowych w Warszawie – od punk rockowych, poprzez hardcore'owe, aż po rock'n'rollowe, stając się jedną z najaktywniejszych ekip w mieście i pracując na opinię świetnej kapeli koncertowej. Coraz częściej Elvis Deluxe wypuszczał się w dalsze rejony kraju, zahaczając również o Czechy i Litwę (Darom Fest '06). Bez najmniejszego ciśnienia, kapela powoli toczyła się do przodu, aż wiosną 2006 r. znalazła się w warszawskim Serakos Studio, w którym zarejestrowała swój pierwszy pełnometrażowy materiał. Nowa płyta zatytułowana „Lazy” jest... leniwa. 12 utworów, które doskonale oddają temperament poszczególnych muzyków i nietuzinkowość ich charakterów.

Nieprzewidywalna kreatywność w połączeniu z totalnie zrelaksowanym podejściem do życia – oto Elvis Deluxe. Trochę tutaj wpływów Danzig, trochę rock'n'rolla, trochę psychodelii, a wszystko w wyraźnym stonerowym sosie.
Tyle z oficjalnego bio. Jeśli nie nieobca jest Wam atmosfera pustynnych jam sessions nieodżałowanego Kyussa i tęsknota za wyrwaniem z pobocza w bezkres route 66 za kółkiem klasycznego Dodge’a Challengera 1970 tak jak uczyniłby to Kowalski z „Vanishing Point”, to przy kawałkach Elvis Deluxe będziecie mieli to wszystko i jeszcze więcej.


Maciej Simiński
Alias - Simson. Wyuczony w bydgoskim plastyku. Entuzjasta piłki stołowej, namiętny palacz i fan bluesa, choć jego pokój kryje także takie muzyczne niespodzianki, jak np. Sarcofago. Udzielał się w zinach „Azbest” i „Kontra”. Jest zafascynowany amerykańskimi produkcjami jak „Battle Chasers”, „Out There” czy „Steampunk”..W magazynie „Produkt” tworzył i współtworzył serie: „Zdzichu i Wujas” oraz „Opowieści na sygnale”.


Daniel Gadziemski
Jak sam o sobie pisze, ma 25 lat i mieszka w Ciechocinku. Nie ma żadnego wykształcenia artystycznego a obecnie próbuje sił w projektowaniu nie istniejących stron internetowych. Grywa w RPG, słucha muzyki i pisuje wiersze. W ramach festiwalowej galerii zostanie zaprezentowany przekrój jego grafik, które powstały na przestrzeni ostatnich kilku lat pod szyldem Abirato.


Natalia Miedziak, Krzysztof Gałązka, Wiktor Kozłowski, Piotr Komosiński
Swoje fotografie zgromadzone we wspólnym cyklu „Obecność” zaprezentuje konglomerat lokalnych twórców uprawiających oraz otwartych na różne formy aktywności artystycznej, obejmujące również malarstwo, muzykę i poezję. Owoce ich pracy pojawiają się na wystawach fotograficznych i stronach internetowych. Część z nich udziela się również w lokalnych zespołach Ex Usu i Pankratz.

Hi Tech Soul – Derrick May

01.09.2007 Hi Tech Soul – Derrick May
 
Derrick May (Transmat – Detroit)
Digital Princezz
Gerhard
Bshosa
 
Wizualizacje: MK (synesthetic)
Aranżacja klubu: Sylwek Łuczak
 
Start: 22.00
Wstęp: 35 zł, w rezerwacji 30 zł, selekcja
Klub Vinyl
ul. Żurawia 22
00-515 Warszawa
tel. 0224289295
mail: info@vinyl-club.pl

Time is Passing Slowly 9

Time is Passing Slowly 9
29.09.2007 godz. 21.00
Pruderia, Warszawa (www.pruderia.pl)

Moritz von Oswald (Rhythm & Sound, Basic Channel)
+ Tikiman (Burial Mix, False Tuned)

support:

Experimenthal Dubbing Sessions [enypnion] live + dj set
Vitalis Popoff [telescope] live
Reck dj set
 
 
bilety: 50 zł
liczba biletów bardzo ograniczona
konieczna rezerwacja na adres sylwia@pruderia.pl

SAJETA - ZDJĘCIA



CYBERTOTEM


znalezionych: 303 na 31 stronach
<<< poprzednia -   5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15   - następna >>>
 
POLECAMY: